Woman Sock

Mark Selby fot. M. Kowalczyk

W finałowym pojedynku tegorocznego PokerStars.com Masters Mark Selby okazał się lepszy od Ronnie'ego O'Sullivana. Lepszy o frejm. O włos. Bo panowie szli łeb w łeb. Ale od początku...

Turniej Masters to jedna z najbardziej prestiżowych imprez snookerowych, porównywana rangą z Mistrzostwami Świata. Jest to turniej komercyjny, nierankingowy, w którym główną nagrodą jest niemała fortuna i charakterystyczne kryształowe trofeum w kształcie trójkąta bil. Co tam jakiś puchar, jeden do drugiego podobny - nagroda za Mastersa to marzenie każdego snookerzysty. Tym bardziej, że jest jedyna, niepowtarzalna, i... przechodnia. Tak, tak - nie ma drugiego takiego trofeum na świecie. I każdy chciałby trzymać je u siebie jak najdłużej... A że snooker to sport bardzo prestiżowy, więc elitarność turnieju zaproszeniowego, jakim jest Masters, potęguje zainteresowanie i wydarzeniem, i samą dyscypliną.

W tym roku zaproszono do gry dwóch zawodników z dzikimi kartami: Jimmy'ego White'a (który swoją dostał) oraz Rory'ego McLeoda (który swoją musiał wygrać). Nie na wiele im się to zdało - pierwszy poległ w walce z Markiem Kingiem, a drugi uległ Markowi Williamsowi. King nie pograł w turnieju długo, bo kolejny mecz przegrał ze Stephenem Maguire'em, za to Williams dotarł aż do półfinału, pokonując po drodze Alego Cartera i Shauna Murphy'ego. W półfinale zderzył się z Ronnie'em O'Sullivanem - z którym przegrał zaledwie jednym frejmem...

Nie będę wspominać o tych, co sromotnie przegrali w pierwszej rundzie (jak John Higgins, pozostałym odpuszczę). Szacunek należy się Markowi Allenowi, który po odesłaniu do domu Higginsa uległ (ale nie za bardzo, bo 5:6) Markowi Selby'emu - przegrać ze zwycięzcą turnieju to żaden obciach... Tak samo uważa pewnie Stephen Maguire - aż do półfinału szedł jak burza (6:3 z Markiem Kingiem, 6:1 z Ryanem Dayem, potem 3:6 z Selbym).

Po dramatycznych półfinałach przyszedł czas na istny thriller, jakim był mecz finałowy. Choć pierwszy frejm wygrał Mark Selby, kolejne cztery należały całkowicie do Ronnie'ego O'Sullivana, który popisywał się brejkami 122 i 101. W kolejnej partii twardością charakteru wykazał się Selby - brejk 83-punktowy, pomimo zaledwie 11 punktów zdobytych (w sumie!) w trzech poprzednich partiach. Po 83 przyszedł czas na 112. Dalej już nie było tak ładnie - obaj zawodnicy mylili się, częściej jednak korzystał na tym O'Sullivan, kończąc pierwszą część meczu przy stanie 5:3. Po przerwie panowie szli łeb w łeb - wygrywali po 1-2 frejmy. Raz się mylili, raz wbijali piękne setki (136 i 109 - najładniejszy brejk turnieju, oba w wykonaniu młodszego snookerzysty). Przy stanie frejmów 9:9 Ronnie O'Sullivan nie trafił trudnej czerwonej, Selby okazji nie zmarnował i po chwili panowie podali sobie dłonie. Fantastyczny mecz, jeden z niezapomnianych finałów turnieju Masters. Dodam, że jakieś 90% widowni kibicowało O'Sullivanowi. Wygrać z takim zawodnikiem i z taką widownią, to wielka sztuka. Oklaski!

Przydatne linki:

1. Drabinka The Masters Snooker 2010 (turniej finałowy)

2. Wyniki szczegółowe The Masters Snooker 2010 (turniej finałowy i eliminacje)

3. Drabinka eliminacji do The Masters Snooker 2010

4. Brejki 100 na The Masters Snooker 2010 (turniej finałowy i eliminacje)

5. Nagrody i punkty rankingowe na The Masters Snooker 2010

6. Lista finałów The Masters Snooker

7. Newsy z The Masters Snooker 2010 (turniej główny i eliminacje)