John Higgins na Warsaw Snooker Tour 2007 w Warszawie (fot. Monika Kowalczyk)

Wstęp

John Higgins, światowej klasy snookerzysta, urodził się 18 maja 1975 roku w Wishaw (Szkocja). Już 3 razy zdobył tytuł Mistrza Świata (w 1998, 2007 i 2009 roku). Nie jest spokrewniony z Alexem Higginsem, innym graczem pochodzącym z Północnej Irlandii.

Kariera

Higgins rozpoczął profesjonalną grę w wieku 17 lat, a więc w 1992 roku. Za jego atut uważa się połączenie zdolności do budowania stupunktowych brejków i gry pod presją oraz umiejętne zastosowanie taktyki. Dotychczas w karierze Szkot zwyciężył w dwudziestu jeden turniejach rankingowych. Pierwsza wygrana przypadła na rok 1994, kiedy to w finale Grand Prix pokonał Dave'a Harolda 9:6. W ciągu jednego sezonu (1994/95) odniósł zwycięstwo aż trzy razy: w Grand Prix (1994), British i International Open (1995). Był pierwszym nastolatkiem, który dokonał czegoś takiego

Po pierwsze mistrzostwo...

W 1998 roku John Higgins przystąpił do gry w Mistrzostwach Świata wiedząc, że musi zwyciężyć i mając nadzieję, że Stephen Hendry, z którym już raz się spotkał przy stole, odpadnie w pierwszej rundzie. Hendry przegrał swój pierwszy mecz z Jimmym Whitem i Szkot szedł po mistrzostwo eliminując kolejno Jasona Fergusona, Anthony'ego Hamiltona, Johna Parrotta i Ronniego O'Sullivana, by w końcu pokonać w finale broniącego tytułu Kena Doherty'ego 18:12. Warto wspomnieć, że John Higgins jest jednym z 5 graczy, którym udało się wygrać Mistrzostwa Świata i UK Championship w tym samym roku (1998). Poza nim dokonali tego Steve Davis, Stephen Hendry, John Parrott i Ronnie O'Sullivan. Higgins pozostał na pierwszym miejscu w rankingu przez dwa lata. Do umocnienia tej pozycji przysłużyło się zwycięstwo nad Markiem J. Williamsem w Grand Prix (1999). Pomimo wygranej w UK Championship w 2000 roku (drugi raz w karierze, z M. J. Williamsem 10:4 w finale), pod koniec sezonu został zepchnięty przez Walijczyka na drugą pozycję w rankingu.

Rodzina na pierwszym planie...

W 2001 roku Szkot doszedł do finału Mistrzostw Świata, tym razem ulegając tam Ronniemu O'Sullivanowi 14:18. Na początku sezonu 2001/2002 Higgins - po wygranej w trzech pierwszych turniejach (The Champions Cup, Scottish Masters i British Open) - powrócił na pierwsze miejsce. Od tego czasu Szkot zanotował spadek formy i nie odniósł żadnego znaczącego zwycięstwa przez trzy kolejne lata aż do wygrania po raz czwarty British Open w 2004 roku. Kłopoty z grą zbiegły się w czasie z narodzinami pierwszego syna Higginsa, Pierca, w 2001 roku. Wpłynęło to na Szkota, który ograniczył ilość i intensywność treningów. Pod koniec 2004 roku, żona Johna - Denise - urodziła mu drugiego syna - Oliviera.

Upadamy, by móc się podnieść...

Forma Higginsa zaczęła stopniowo się poprawiać i osiągnęła punkt kulminacyjny w 2005 roku, kiedy to udało mu się pokonać w finale Grand Prix Ronniego O'Sullivana 9:2. Wbił wtedy jako pierwszy w historii - cztery brejki 100-punktowe pod rząd w jednym meczu turnieju rankingowego (we frejmach od 7 do 10: 103, 104, 138, 127). Pobił rekord uzbierawszy 494 punkty bez odpowiedzi przeciwnika. Para spotkała się po raz kolejny w finale Masters w 2006 roku.

I znów gloria sukcesu...

W 2007 roku, na drodze do pierwszego od sześciu lat finału Mistrzostw Świata, eliminował kolejno Michaela Holta, Fergala O'Briena, Ronniego O'Sullivana i Stephena Maguire'a. W finale pokonał Marka Selby'ego 18:13 zdobywając drugi w karierze tytuł Mistrza Świata. Na swój trzeci tytuł Mistrza Świata nie musiał czekać znów prawie 10 lat - już w 2009 w finale wyraźnie pokonał Shauna Murphy'ego 18:9.