Emigracja i powrót...

Marco Fu Ka-chun, znany lepiej jako Marco Fu, urodził się 8 stycznia 1978 roku w Happy Valley w Hong Kongu. Mając lat dwanaście wyemigrował z rodzicami do Kanady. Kiedy skończył szkołę średnią (miał wtedy lat 18) dostał propozycję powrotu do Hong Kongu i rozpoczęcia kariery jako zawodowy snookerzysta od Josepha Lo - propozycja padła od prezydenta Hong Kong Billiard Sports Control Council Co. Ltd.

Szybka wspinaczka wzwyż...

W roku 1998, tym samym, w którym rozpoczął grę profesjonalną, dotarł do finału Grand Prix pokonując Ronniego O'Sullivana 5:4, następnie Petera Ebdona 6:1. W finale jego przeciwnik, Stephen Lee, okazał się dla niego za mocny. Przegrał 2:9, niemniej jednak ogromnie wzrosła jego pozycja w rankingu. Choć na początku był na 337 pozycji, w sezonie 2000/2001 znajdował się na miejscu 15.

Został nagrodzony tytułami WPBSA Newcomer of the Year i WSA Young Player of the Year w 1999 roku (cos w rodzaju odkrycia roku, młodego gracza roku).

Go down...

Typowany przez wielu ekspertów na przyszłego mistrza Fu stracił formę i szybko spadł w rankingu. Przez następne pięć lat jedynym zanotowanym przez niego osiągnięciem było dotarcie do półfinału Welsh Open w 2003 roku. W ćwierćfinale tego turnieju pokonał Stephena Lee 5:0 by potem przegrać 4:6 ze Stephenem Hendrym, który potem zwyciężył w finale. To był okres, w którym snooker prezentowany przez Azjatę nie stał na zbyt wysokim poziomie.

Pierwszy ćwierćfinał Mistrzostw Świata...

W 2003 roku, trzy miesiące po Welsh Open, Fu osiągnął pierwszy z dwu zanotowanych w karierze ćwierćfinałów Mistrzostw Świata. W pierwszej rundzie pokonał Ronniego O'Sullivana, który jednak w czasie tego meczu, przy prowadzeniu Azjaty 6:3, wbił trzy stupunktowe brejki w tym jednego maksymalnego. Ostatecznie Fu wygrał 10:6. Następnie w drugiej rundzie wyeliminował Alana McManusa 13:7. Marco Fu został pokonany dopiero przez Stephena Lee.

Było blisko...

Azjata dobrze pokazał się w MŚ 2006, gdy pokonał trzech znakomitych graczy - Alana McManusa 10:3, Stephena Maguire'a 13:4 i Kena Doherty'ego 13:10 na drodze do półfinału, gdzie przegrał z ówczesnym numerem 7 i mistrzem świata 2002 Peterem Ebdonem 16:17. W tym meczu przegrywał 9:15, jednak wygrał siedem z ośmiu kolejnych frejmów i doprowadził do decydującej partii, gdzie nieznacznie wygrał Ebdon.

Ech te choroby...

Sezon 2006/2007 nie obfitował w sukcesy. Fu nie wziął udziału w UK Championship by zagrać w Azji, gdzie zdobył dwa medale. Zachorował, co odbiło się na jego grze m.in. w MŚ, gdzie w pierwszej rundzie pokonał go Anthony Hamilton 3:10. Sezon 2007/2008 Marco Fu rozpoczął na pozycji 27.

Najlepszy snooker na Grand Prix 2007

Dziewięć lat po pierwszym finale turnieju rankingowego Azjaty (1998 rok - Grand Prix), Fu wygrał Royal London Watches Grand Prix 2007 - odniósł pierwsze rankingowe zwycięstwo w karierze. Na drodze do finału wyeliminował ówczesnego Mistrza Świata Johna Higginsa 4:5, Liu Songa 5:0 w ćwierćfinale, Gerarda Greene'a w półfinale 5:6. Finał oznaczał pojedynek z Ronniem O'Sullivanem. Chociaż Fu przegrywał 3:4 ostatecznie zwyciężył 9:6, wbijając brejka 77-punktowego w ostatnim frejmie. Marco Fu zaprezentował wtedy naprawdę porządny i solidny snooker.

Rekord w... długości frejma...

Fu w swojej karierze wbił 134 brejki stupunktowe. Pobił także rekord - rozegrał najdłuższy frejm w czasie transmisji telewizyjnej. Trwał on 77 minut i był w meczu przeciw Markowi Selby'emu w UK Championship 2007 rozegranym w Telford w Anglii. Fu przegrał to spotkanie 7:9.

Powrót do biografii snookerzystów